یکی از چیزهایی که نسبت به آن عنایت شده است، مسئله گریه کردن به درگاه الهی است که در احادیث و روایات مطالب بسیاری در این مورد مطرح شده است.دو جور گریه داریم، گریه عشقی و شوقی و گریه خوفی، که هر دو در سیره پیامبر و ائمه (ع)مطرح است.گریه عشقی و شوقی از روی عشق و محبت است؛ عاشق و مومن، وقتی را که پشت پرده احساس می کند بین خود و محبوب حجاب وجود دارد  برای اینکه وصل محبوب شود آه جانسوز او از عمق جان بیرون می آید، امام زین العابدین (ع) در مناجات می گوید ما را از آن هایی قرار بده که به وصل تو شاد است.هر کسی به چیزی شاد است یکی به ثروت یکی به قدرت اما امام زین العابدین (ع)می گوید من را از آن دسته قرار بده که به تو شاد است و به درگاه تو ناله عاشقانه دارند و در تمام عمرشان آه و سوز و گداز از روی عشق و محبت بلند می شود .عاشق وقتی خود را در حجاب می بیند از روی عشق و محبت اشک عشق میریزد، این بسیار زیباست اگر انسان بتواند در رابطه با خدای متعال به چنین جایی برسد.در روایات داریم که پیامبر بزرگ اسلام می فرماید شعیب پیامبر از عشق خدا آن قدر اشک ریخت ک نابینا شد و خدا چشمهایش را به اوبرگرداند و به او گفت شعیب چرا انقدر گریه می کنی آیا برای بهشت است یا ترس از آتش جهنم است. شعیب گفت خدایا تو میدانی من برای بهشت وجهنم و این ها گریه نمی کنم، من برای عشق نسبت به تو که در من وجود دارد و وقتی به تو نگاه می کنم فکر نمی کنم با من چه می شود؛ این اشک شوق است اه و سوزو گداز دارد.خدا گفت گوارا باد برتو و  چون به این مقام رسیدی من موسی کلیم الله را به خدمت تو می فرستم تا خدمت تورا کند این بالاترین مرتبه ای است که یک انسان موحد به آن برسد. ماه رمضان و زمان  سحر زمان این چیزهاست، اینکه به در خانه خدا برویم و در حالی که چشمان ما اشک ریزی داشته باشد و بگوییم خداوندا ما را از محبین خودت قرار بده و ما را با این عشق و محبت از دنیا ببر .

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید